گریس لیتیم

گریس معمولی یا همان گریس کلسیم ترکیبی از روغن پایه خاص، تغلیظ کننده کلسیمی و ادتیوهای مناسب می باشد که برای انواع کاربری های عمومی و گریس کاری ماشین آلات مختلف مورد استفاده قرار می گیرد.

موارد کاربرد:

گریس کاری عمگریسهای لیتیم کمپلکس در اواخر دهه ۱۹۴۰ توسعه یافته اند (ثبت اختراع در ۱۸ مارس ۱۹۴۷ توسط Lester W. (McClennan این اختراع یکی از اولین اختراعات در زمینه گریسهای صابون کمپلکس می باشد. با این حال گریسهای لیتیم کمپلکس تا اوایل دهه ۱۹۸۰ در حجم وسیع و جایگزین گریسهای لیتیم ساده وارد بازار نشد و گریسهای لیتیم ساده به عنوان تکیه گاه اصلی صنعت از سال ۱۹۵۰ بود.

گریسهای لیتیم کمپلکس اکثر خواص گریسهای لیتیم ساده را دارا بوده و بعلاوه دارای نقطه قطره ای شدن بالا می باشند که به گریس اجازه می دهد تا در دماهای بالا به کار برده شود.

گریسهای لیتیم کمپلکس بدلیل وجود عنصر قوام دهنده دوم در گریس، شناخته شده به عنوان عامل کمپلکس کننده، دارای نقطه قطره ای شدن بیشتری از گریسهای لیتیم ساده می باشند. امروزه در گریسهای لیتیم کمپلکس به عنوان عامل کمپلکس کننده از کربوکسیلیک اسیدهای دو عاملی با طول زنجیر کوتاه از قبیل آزلائیک اسید یا آدیپیک اسید استفاده می شود. نمک لیتیم این مواد به طور قابل ملاحظه ای در مقایسه با قوام دهنده صابون لیتیم ساده با نسبت پایین تری به کار برده می شود. بوریک اسید نیز به عنوان عامل کمپلکس کننده استفاده می شود که منجر به بالا رفتن نقطه قطره ای شدن می شود.

پایداری مکانیکی، که پایداری برشی نیز نامیده می شود، به عنوان توانایی حفظ غلظت گریس در مواقعی که در معرض نیروهای برشی مکانیکی قرار می گیرد تعریف می شود. گریسهای لیتیم ساده دارای مقاومت خوب در برابر شکست ناشی از برش می باشند، و گریسهای لیتیم کمپلکس مقاومت خوبی را نسبت به گریسهای لیتیم ساده در برابر برش به نمایش می گذارند. این خاصیت باعث عمومیت یافتن هر دو گریس و کاربرد وسیع آنها شده است.

مقاومت در برابر آب گریسهای لیتیم و لیتیم کمپلکس وابسته به حلالیت قوام دهنده می باشد. لیتیم هیدروکسید دارای حلالیت محدود در آب می باشد (حدود ۱۰ درصد)، و قوام دهنده های بر پایه آن نیز حلالیت کمتری خواهند داشت که باعث ایجاد مقاومت خوب در برابر آب و جذب آب می شود. اگرچه سایر انواع قوام دهنده ها (کلسیم، باریم) دارای مقاومت ذاتی بهتر در برابر آب در مقایسه با قوام دهنده های لیتیم و لیتیم کمپلکس دارند، این ترکیبات دارای جنبه های منفی هستند که آنها را برای اکثر کاربردها نامطلوب می سازد. بعلاوه، خاصیت مقاومت در برابر آب گریسهای لیتیم و لیتیم کمپلکس می تواند توسط مقادیر کم افزودنی های پلیمری بالا برده شود.

خاصیت جداشدگی روغن در گریس، توانایی روانکاری و ثبات انبارش محصول را تحت تاثیر قرار می دهد. گریس

بایستی مقدار روغن لازم را در منطقه تماس یاتاقانها و دنده ها آزاد کند، حال آنکه در طول نگهداری در انبار نبایستی روغن زیاد از خود آزاد کند که موجب می شود گریس غیر قابل استفاده گردد. اگر چنانچه گریس در زمان انبارش, روغن بسیار زیادی را آزاد می کند امکان اختلاط مجدد و استفاده از آن وجود ندارد.